Różaniec Rodziców za dzieci


Czym jest Różaniec Rodziców?

Jak to działa? Jak i kiedy się modlić? Czy są jakieś spotkania w Kościele?

Różaniec Rodziców to modlitwa wspólnotowa oparta na schemacie Żywego Różańca. Podejmujemy modlitwę włączając się w 20-sto osobowe grupy rodziców, zwane różami. Uczestnik Różańca Rodziców podejmuje modlitwę w intencji swoich dzieci oraz w intencji dzieci pozostałych członków danej róży, a w zamian inni rodzice z tej róży modlą się za jego dzieci. Każdy z rodziców odmawia codziennie jedną dziesiątkę Różańca z przypisaną mu na dany miesiąc tajemnicą. W ten sposób za dzieci tego rodzica odmówiony jest codziennie cały różaniec.

Są dwa rodzaje róż – lokalne, zakładane w parafiach, szkołach, grupach przyjaciół itp., oraz internetowe, do których można dołączyć na naszej stronie.

Modlimy się w dowolnie i dogodnie wybranym miejscu i czasie. Najlepiej wybrać sobie jakiś konkretny czas w ciągu dnia i wpleść tę modlitwę w rytm dnia – to w końcu tylko 3-5 minut czasu.

W pierwszym dniu kolejnego miesiąca przechodzimy do kolejnej tajemnicy, czyli po pierwszej radosnej następuje druga, potem trzecia i tak dalej. Po tajemnicach radosnych następują tajemnice Światła, następnie bolesne i chwalebne, a po chwalebnych znowu radosne. Osoba odmawiająca tajemnicę Pierwszą Radosną odmawia tez początkowe modlitwy różańca świętego czyli Wierzę w Boga, Ojcze nas, trzy razy Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu.

Dostępne są materiały i rozważania, którymi możemy posługiwać się w trakcie modlitwy. Członkowie róż internetowych otrzymują co miesiąc email z rozważaniami i linkiem do potwierdzania udziału.

Dołączając do Różańca Rodziców, pierwszego dnia rozpoczynamy Aktem Zawierzenia (tekst można pobrać z naszej strony www, albo otrzymać obrazek MB Oliwskiej – patronki tej modlitwy z tekstem Aktu Zawierzenia).

Nie ma konieczności stałych spotkań w Kościele, ale każda z róż może sobie takie spotkania zorganizować. Często jest to np. dniu wspomnienia świętego patrona danej róży. Co roku staramy się być w dniu 8 grudnia w Kościele i ponowić nasz Akt Zawierzenia w łączności duchowej ze wszystkimi uczestnikami RR na całym świecie. W tym dniu też jest organizowana Msza w Katedrze Oliwskiej i różaniec przed feretronem MB Oliwskiej.
Co zyskujemy?

Zachęcamy do zapoznania się ze świadectwami osób modlących się w Różańcu Rodziców.

Dajemy najpiękniejszy prezent naszym dzieciom – i to codziennie – wszystkie łaski związane z odmawianiem różańca w róży (wiele, wiele łask) – pełniej wypełniamy 4 przykazanie.
Pewność że zawsze, każdego dnia ktoś modli się za moje dzieci, nawet wtedy gdy sam zapomnę – jeśli nikt nie zapomni to codziennie za nasze dzieci odmówiony jest cały różaniec!.
Rozwój naszej osobistej modlitwy, często też rodzice podejmują wspólnie modlitwę za dzieci, jest to okazja do rozpoczęcia wspólnej modlitwy w rodzinie. ( jak najbardziej zalecane i bardzo owocne!)


Kto może dołączyć? Kto może modlić się w Różańcu Rodziców?

Dołączyć do modlitwy w Różańcu Rodziców może praktycznie każdy:

oczywiście mogą modlić się rodzice naturalni,
rodzice którzy zaadoptowali dzieci,
rodzice chrzestni, którzy własnych dzieci nie mają,
rodzice pozostający w separacji i rozwiedzeni,
rodzice, którzy pozostają w związkach niesakramentalnych – liczne świadectwa potwierdzają, że taka modlitwa pomaga w jakiś sposób takie trudne sytuacje uporządkować,
wszyscy, którzy przyjmują odpowiedzialność za dzieci czyli wychowawcy, nauczyciele, katecheci, opiekunowie dzieci np. kadra harcerska itp. – tu również jest wiele świadectw działania tej modlitwy zmieniającej i losy dzieci i relacje w konkretnych środowiskach,
wreszcie osoby, które nie mają dzieci – ale mają pragnienie w sercu do podjęcia takiej modlitwy w intencji dzieci innych rodziców.


Wszyscy, w których sercu zrodzi się pragnienie takiej modlitwy mogą w niej wziąć udział.
Intencje

W Różańcu Rodziców wszyscy modlimy się w następujących intencjach:

Prosimy Boga, aby mocą ofiary Jezusa Chrystusa ochronił nasze dzieci przed negatywnymi skutkami grzechów i zaniedbań rodzicielskich.
Prosimy o błogosławieństwo dla naszych dzieci, aby każdego dnia doświadczały Bożej Miłości i aby w ich życiu wypełniała się wola Boża.
Prosimy o środowisko wspierające rozwój naszych dzieci oraz uzdrowienie zranień spowodowanych przez ich otoczenie.
Prosimy o rozszerzanie się dzieła Różańca Rodziców, aby każde dziecko otrzymywało od swoich rodziców błogosławieństwo, miłość oraz nieustanną modlitwę.
Prosimy za Ojca Świętego, w Jego intencjach i za cały Kościół .

Uwaga:

W przypadku, gdy dziecko zmarło lub do modlitwy przystępują rodzice dziecka / dzieci zmarłych, intencje w odniesieniu do tych dzieci się zmieniają, to oznacza, że modlimy się za te dzieci tak, jak za osoby zmarłe – o życie wieczne dla nich, o pocieszenie dla rodziców i dla bliskich.
Źródła Łaski

W trakcie lat tej modlitwy doświadczyliśmy i odkryliśmy jakby trzy źródła – drogi poprzez jakie możemy uprosić łaski dla naszych dzieci.

Pierwsze źródło to regularna modlitwa. Modlitwa ufna z wiarą, wspólna i pokorna wspierana wstawiennictwem Maryi i świętego patrona danej róży oraz modlitwa innych dziewiętnastu rodziców. Modlitwa, która również dotyka serc rodziców i każdej z relacji i obszarów życia naszych dzieci. Ta wytrwałość i ufność nagradzana jest bardzo często nieoczekiwanym obdarowaniem w czasie i na sposób którego czasem zupełnie się nie spodziewamy. Modlitwa i rozważania poszczególnych tajemnic życia Jezusa i św. Rodziny poprowadzą nas poprzez nasze relacje w życiu i w naszych rodzinach.

Drugie źródło łaski to propagowanie Różańca Rodziców poprzez dawanie świadectwa łask otrzymywanych poprzez tą modlitwę, wspieranie go i przyjmowanie odpowiedzialności za wspieranie organizacji. Jest to niezwykle skuteczne i łatwo dostępne źródło łaski i wielu rodziców którym opowiedzieliśmy o tej formie modlitwy jest nam za to bardzo wdzięcznych. Nie należy się przy tym zrażać nigdy pozornym niepowodzeniem. Każda zachęta do modlitwy za dzieci, a szczególnie poprzez różaniec odnosi skutek – ta refleksja może się okazać zbawienna. Różaniec Rodziców rozszerza się przede wszystkim poprzez świadectwo rodziców – i dla nas jest okazją aby innym dawać nadzieję. Nadzieję niezbitą wypływającą z wiary że NIGDY nie ma sytuacji straconej, że Bóg ze wszystkiego może wyprowadzić dobro, że wiara czyni cuda. Te osoby które poczują takie natchnienie niechaj podejmują się zadania bycia animatorem dla róż, warto podejmować pielgrzymki, opowiadać DOSŁOWNIE KAŻDEMU kto może potrzebować że jest taka forma modlitwy. Oczywiście czynimy to z całą delikatnością i uwagą, z miłością wypływającą z wiary. Jest ogromnie dużo świadectw ale i różnych sposobów propagowania RR, np. jedna z osób podarowała jako prezent z okazji Bożego Narodzenia miejsce w Róży rodziców swemu siostrzeńcowi.

Trzecie źródło łaski – ogromnie owocne i bardzo niedoceniane, często niezauważane jest to ofiarowanie cierpienia w intencjach Różańca Rodziców, w intencjach dzieci za które się modlimy. Ofiarujemy to cierpienie na większą Chwałę Boga, przez wstawiennictwo Matki Bożej i świętego patrona róży. Ale co jest takim cierpieniem do ofiarowania – oczywiście mogą to być wszelkie cierpienia fizyczne. Ale należy pamiętać, o czym rodzice nie wiedzą lub nie pamiętają, że można ofiarować cierpienia duchowe. Kiedy naszym dzieciom dzieje się źle, kiedy doświadczają jakiegoś nieszczęścia wówczas serce każdego rodzica cierpi – i niechaj już od tej pory to cierpienie się nie marnuje. Warto wyrobić w sobie taki odruch ofiarowania cierpienia, jako modlitwę wynagradzającą za grzechy. Niech to będzie zawsze odruch naszego serca doświadczającego cierpienia – ofiarowania go Bogu – wówczas samo cierpienie nabiera nowego sensu i nie dość że łatwiej go znieść to jeszcze często szybciej ustąpi. Pamiętajmy o tym szczególnie w trakcie rozważania tajemnic bolesnych Różańca.
Jak powstał Różaniec Rodziców

Różaniec Rodziców powstał bardzo spontanicznie wśród rodziców zatroskanych o losy swoich dzieci. Inicjatywa powstania róży różańcowej, w której rodzice modlą się w intencji swoich dzieci powstała podczas rekolekcji wspólnoty Marana Tha z Gdańska w dniu 8 września 2001.

Rekolekcje skierowane były na modlitwę przebaczenia, o uzdrowienie relacji rodzice – dzieci. Rozważanie skierowało naszą uwagę na wagę słów jakie ludzie wypowiadają i intencji jakie noszą w swoim sercu. Ksiądz Andrzej Kowalczyk, twórca i lider wspólnoty poprowadził je w taki sposób, aby wskazać przeszkody (np. brak przebaczenia) jakie często nosimy w sercu, a które przeszkadzają się nam w pełni otworzyć na uzdrawiające działanie Ducha Świętego. Jeszcze w trakcie trwania rekolekcji zebrało się grono piętnaściorga rodziców, którzy zadeklarowali chęć modlitwy w intencji swoich dzieci. W ten sposób powstała pierwsza róża rodziców. Będąc we wspólnocie w intuicyjny sposób chcieliśmy modlić się w naszych intencjach i intencjach naszych dzieci w sposób wspólnotowy. W naturalny sposób też chcieliśmy zapraszać do tego Maryję. I stąd oczywisty wybór modlitwy różańcowej wzorowanej na Żywym Różańcu. Obecnie w danej róży powinno zebrać się po 20 rodziców, ale można zaczynać już od kilku osób, a nawet jednej.

W trakcie tej modlitwy prosimy Pana Jezusa (przez wstawiennictwo Jego Matki i świętych patronów) o uzdrowienie relacji rodzice-dzieci, o to aby skutki naszych (czyli rodziców) grzechów, nie dotykały dzieci oraz o pełnię błogosławieństwa Bożego dla naszych dzieci. Przez lata modlitwy ukształtowały się intencje tej modlitwy, potwierdzone licznymi świadectwami.

W 2001 roku powstała pierwsza róża, w 2002 kolejne, w 2003 było już kilkanaście róż. Powstała pierwsza strona internetowa z informacją o inicjatywie modlitwy różańca rodziców w intencji swoich dzieci. Osoby z Polski też chciały dołączyć do tej modlitwy i zaczęły tworzyć swoje róże.

Po artykule w “Miłujcie się!” (numer 5/2005) napłynęło kilkaset nowych zgłoszeń z kraju i z zagranicy. W grudniu 2005 r. było już nowych kilkadziesiąt Róż Rodziców, wciąż powstają nowe. W roku 2006 powstała kolejna wersja strony internetowej, poprzez którą można się wpisać do róży oraz zgłosić różę utworzoną przez siebie w swoim środowisku. W tym też roku, za zgodą ówczesnego proboszcza Katedry Oliwskiej, Patronką Różańca Rodziców została Matka Boża Oliwska. Teraz, z perspektywy czasu widzimy, że ten sposób modlitwy, ta inicjatywa modlitwy jest obdarowaniem właśnie ze strony Maryi dla rodziców i rodzin na współczesne czasy.

W 2008 roku, gdy po raz pierwszy byliśmy w audycji dla rodziców i małżonków w Radio Maryja było ponad 600 róż rodziców (czyli ponad 12000 modlących się rodziców!). Jednak liczba ta nieustannie rośnie świadcząc o tym jak bardzo Bóg chce obdarowywać nas, nasze dzieci i rodziny poprzez tą modlitwę. Na stronie internetowej można zobaczyć jaka jest aktualnie liczba zgłoszonych róż. Różaniec Rodziców rozszerza się przede wszystkim dzięki świadectwu rodziców. Powstało również wiele róż poza granicami Polski – wszędzie tam gdzie są Polacy. Na wyspach brytyjskich, w Niemczech, w USA i Kanadzie, we wszystkich krajach europejskich.

Począwszy od 2007 roku Różaniec Rodziców współpracuje przy organizacji Konferencji nt/ Zagrożeń osobowości młodego człowieka na początku XXI wieku. Wzorując się lub inspirując dziełem Różańca Rodziców powstają liczne nowe inicjatywy modlitwy różańcowej: modlą się dzieci za swoich rodziców, modlą się kibice, modlą się małżonkowie za swoje małżonki i żony za swoich mężów, modlą się harcerze i modlą się młodzi ludzie o dobrego męża lub żonę oraz wiele innych.

Od wielu lat współpracujemy z redakcją miesięcznika Różaniec i Siostrami Loretankami z Rembertowa. Począwszy od roku 2016 przyjęliśmy (za zgodą redakcji) jako nasze pismo formacyjne miesięcznik Tak Rodzinie, wydawany właśnie przez siostry Loretanki.

Dla potrzeb modlitwy można również pobrać plik z Aktem Zawierzenia modlitwy różańcowej rodziców za dzieci Matce Bożej Oliwskiej oraz rozważania do poszczególnych tajemnic oraz wysłuchać różnych świadectw i audycji na temat modlitwy i jej owoców.
https://www.rozaniecrodzicow.pl/

życzenia

Podnieś rękę, Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą.
W dobrych radach, w dobrym bycie wspieraj jej siłę swą siłą.
Dom nasz i majętność całą i wszystkie wioski z miastami.
A Słowo Ciałem się stało i mieszkało między nami.


W tych dniach, miesiącach uświadamiamy sobie na nowo, że nie wszystko od nas zależy. Mimo rozwoju techniki, naszych zdolności, zdobytej wiedzy, wciąż na nowo odkrywamy jak jesteśmy mali, słabi i bezradni. Te braki może wypełnić tylko Ten który do nas przychodzi.

W te dni na nowo otwórzmy nasze domy, mieszkania a przede wszystkim serca aby Jezus wszedł i zamieszkał pośród nas. Niech Jego błogosławieństwo, pokój i miłość wypełnią nasze dusze i wszystko to co robimy. Niech również obdarzy zdrowiem, potrzebnymi siłami i potrzebnymi łaskami.

ks. Jan

Synod

Celem obecnego synodu jest pełna wiary i słuchania natchnień bożych refleksja nad naszą wspólną drogą w Kościele. Do osiągnięcia tego celu konieczna jest pewna diagnoza, wysłuchanie i refleksja nad tym co było, co jest i czego oczekujemy, co możemy zmienić, aby nasz lokalny, ale i powszechny Kościół stał się Kościołem żywym, zjednoczonym i działającym w świecie.
Do tej refleksji mogą służyć poniższe zagadnienia – należy je potraktować jako wskazówki, nie jako ankietę. Należy skupić się na tych, które wydają się najbardziej istotne dla danej grupy synodalnej. Wartościowe będą również myśli, które nie wynikają z poniższych zagadnień, ale rodzą się w sercu dla dobra Kościoła.
Każda wypowiedź jest ważna i musi wynikać z wiary, być rozeznana na modlitwie, oparta na medytacji nad Słowem Bożym. Nie może być skupiona tylko na krytyce czy pochwałach (choć nie należy unikać ani jednego, ani drugiego). Prosimy o rzetelne, poważne podejście do problemu. Ufamy, że nasz głos może dużo zmienić.
Podejmijmy modlitwę i trud zaangażowania w tę sprawę, abyśmy prawdziwie podążali razem.

ZAGADNIENIA SYNODALNE

1. Towarzysze podróży

Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi (Łk 24, 13-15).

Jakie jest Twoje doświadczenie wspólnotowego odkrywania Boga, bliźniego i siebie w Kościele?
Podkreśl wartość tego, co jest dobre, godne rozwinięcia i pogłębienia, wskaż również obszar wymagający poprawy, a może dostrzegasz wyraźny brak i masz pomysł jak temu zaradzić? Jak Kościół może i powinien wyjść naprzeciw oddalonym i pogubionym?

2. Słuchanie

Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów (Ap 2, 7a).

Czy we wspólnocie wiary mam sprzyjające środki, by „usłyszeć” głos Boga? Czy słyszę głos bliźniego? Czy słyszę, co inni mówią w Kościele i o Kościele? Czy nie odrzucam z zasady poglądów innych niż swoje? Na ile sam jestem słuchany? Jakie mogą być powody „głuchoty” w Kościele i jak tej „chorobie” zaradzić?

3. Zabieranie głosu

W nocy Pan przemówił do Pawła w widzeniu: «Przestań się lękać, a przemawiaj i nie milcz, bo Ja jestem z tobą i nikt nie targnie się na ciebie, aby cię skrzywdzić, dlatego że wiele ludu mam w tym mieście». Pozostał więc i głosił im słowo Boże (Dz 18, 10-11a).

Czy jestem przygotowany, by zabrać głos we wspólnocie Kocioła? Czy jestem gotów w sposób odważny, szczery i odpowiedzialny wypowiedzieć się na ważne dla mnie zagadnienia? Jeśli nie – na jakie przeszkody napotykam? Czego się obawiam? Dlaczego milczę? Gdzie dostrzegam winę braku szczerości i odwagi w wypowiedziach wiernych, dlaczego modne jest „szemranie”, a brak konstruktywnej rozmowy? Czy dbam o to, aby nie skupiać się tylko na krytyce i własnym „ja”, lecz na tym, co może pozytywnie wpłynąć na moją wspólnotę?

4. Celebrowanie

Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach (Dz 2, 42).

Jakie jest moje doświadczenie wspólnotowych celebracji – zwłaszcza przeżywanej Eucharystii i nabożeństw? Co dla mnie jest najistotniejsze? Co mogę podkreślić jako wyjątkowe i ważne? Jakie mankamenty dostrzegam? Co przeszkadza w pełnym wejściu w doświadczenie wiary? Czy liturgia, celebrans i jej oprawa przybliżają mnie do Sacrum? Jak wspólnotowe doświadczenie wiary umacnia mnie w codzienności, wskazuje kierunek działania, motywuje do świętości i inspiruje do zaangażowania w budowanie cywilizacji opartej na Ewangelii? Czy widzę obszar osobistego zaangażowania w celebrację? Jakie przeszkody/braki dostrzegam w życiu liturgicznym Kościoła?

5. Współodpowiedzialni

Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich (1Kor 12, 4-6).

W Kościele każdy ma swoje miejsce i zadanie – różnorodność talentów, umiejętności i pasji winno służyć bliźnim w drodze wiary i poprawie jakości życia w codzienności. Jak moje doświadczenie życie weryfikuje tę prawdę? Jakie przeszkody i zaniedbania dostrzegam? Jak Kościół może współpracować z zaangażowanymi w dobro wspólne – społecznikami, politykami, naukowcami, pedagogami, zatroskanymi o ochronę praw człowieka czy ekologię? Czy we współczesnym świecie dostrzegam szansę na budowanie elit opartych o wartości chrześcijańskie?

6. Dialog w Kościele i społeczeństwie

Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy studni. Było to około szóstej godziny. Nadeszła [tam] kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» (Łk 4, 6b-7).

Gdybyś miał dzisiaj wyobrazić sobie Kościół jako budowlę – byłby bardziej niedostępną twierdzą, czy domem z pięknym ogrodem, do którego każdy ma wstęp, zaproszenie do rozmowy i poszukiwania prawdy? Jakie jest twoje doświadczenie dialogu w Kościele? Jakie cechy dobrego dialogu możesz wymienić, które winny być obecne w praktyce życia Kościoła – m.in. w parafii, w relacji z poszukującymi i niewierzącymi, z instytucjami świeckimi?

7. Ekumenizm

Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno (J 17, 11b).

W naszej diecezji żyją obok siebie katolicy i ewangelicy, a w czasach emigracji zarobkowej, także liczna grupa wyznawców prawosławia. Jakie działania na rzecz jedności chrześcijan mogę wymienić? Jakie inicjatywy są płaszczyzną spotkania wszystkich ochrzczonych? Jak zachować troskę o tożsamość religijną przy poszukiwaniu dróg jedności? Na jakie przeszkody natrafia ruch ekumeniczny? Jakie możliwości pogłębienia i ożywienia inicjatyw ekumenicznych dostrzegam?

8. Władza i uczestnictwo

Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie i rzekł do nich: «Idźcie i wy do mojej winnicy» (Mt 20, 3-4).

Zarządzanie w Kościele, jak mogę je scharakteryzować? Jaki wpływ na określanie celów duszpasterskich i gospodarczych w parafii mają wierni świeccy – szczególnie Parafialna Rada Duszpasterska i Rada Ekonomiczna? Na ile ich rekomendacje są respektowane? Czy widzę realną szansę na synodalny (realizowany wspólnie), uporządkowany system zarządzania, weryfikowania rekomendacji, podejmowania decyzji, odpowiedzialności i oceny jakości działań? Jakie zalety, a jakie trudności widzę w większym zaangażowaniu świeckich w szeroko rozumiane życie Kościoła – od parafii począwszy? Jak wierni świeccy mogli by przedstawiać swoje stanowisko w sprawach dotyczących parafii, dekanatu, diecezji?

9. Rozeznawanie i podejmowanie decyzji

Umiłowani, nie dowierzajcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków pojawiło się na świecie (1J 4, 1).

Jakimi zasadami kieruję się dokonując ważnych wyborów życiowych? Jak rozwiązuję problemy? W oparciu o jaki system wartości dążę do obranych celów?

10. Formowanie się w synodalności

Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne (Dz 4, 32).

Jakie nadzieje wiążę z drogą synodalną dla Kościoła? Jak mogę się w nią zaangażować, by przyniosła jak najlepsze owoce i jakich środków oczekuję od Kościoła w tym względzie? Jakie działania należy podjąć w formowaniu wiernych dla twórczego podążania razem?

Nie zapomnij o Tych którzy już odeszli

Naszym zmarłym możemy pomóc przez modlitwę, dar Mszy św., Komunii św. i odpustu. W tym roku odpust możemy zyskać w dniach od 1 do 30 listopada.

DEKRET

W bieżącym roku, w aktualnych okolicznościach spowodowanych pandemią COVID-19, odpusty zupełne dla wiernych zmarłych będzie można uzyskać przez cały listopad, przy zmienionych warunkach i dostosowanych do sytuacji dziełach pobożnych, aby zapewnić bezpieczeństwo wiernych.

Do niniejszej Penitencjarii Apostolskiej dotarło wiele próśb Świętych Pasterzy, aby w tym roku, z powodu epidemii COVID-19, zmieniono pobożne dzieła w celu uzyskania odpustów zupełnych dla dusz czyśćcowych, które można uzyskiwać zgodnie z normą „Wykazu odpustów” (nad. 29, § 1). Dlatego Penitencjaria Apostolska, na mocy specjalnego polecenia Jego Świątobliwości Papieża Franciszka, chętnie ustanawia i określa, że w tym roku, aby uniknąć zgromadzeń, tam, gdzie są one zakazane:

a. Odpust zupełny dla osób nawiedzających cmentarz i modlących się, choćby tylko w myśli, za zmarłych przez poszczególne osiem dni, zwykle ustanowiony jedynie na dni od 1 do 8 listopada, dla pożytku wiernych może być przeniesiony na inne osiem dni listopada. Dni te, dowolnie wybrane przez poszczególnych wiernych, mogą być od siebie oddzielone.

b. Odpust zupełny związany z dniem 2 listopada, ustanowiony na Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych dla tych, którzy pobożnie nawiedzają kościół lub kaplicę i odmawiają tam „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”, może być przeniesiony nie tylko na niedzielę poprzedzającą lub następującą, albo na sam dzień Uroczystości Wszystkich Świętych, ale także na inny dzień listopada, dowolnie wybrany przez poszczególnych wiernych.

Osoby starsze, chore i ci wszyscy, którzy z poważnych powodów nie mogą opuścić domu, na przykład ze względu na zakazy gromadzenia się licznych wiernych w miejscach świętych, będą mogli uzyskać odpust zupełny, jeśli tylko łącząc się duchowo z tymi wiernymi, którzy pobożnie nawiedzają miejsca święte, oraz wykluczając wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu i mając intencję kiedy to tylko będzie możliwe spełnić trzy zwyczajne warunki (spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego), odmówią pobożnie modlitwy za zmarłych przed obrazem Pana Jezusa lub Najświętszej Maryi Panny (na przykład jutrznię i nieszpory z oficjum Liturgii godzin za zmarłych, Różaniec, Koronkę do Bożego Miłosierdzia i inne modlitwy za zmarłych bliskich ich sercu), albo jeśli podejmą medytacyjną lekturę jednego z fragmentów Ewangelii z liturgii za zmarłych, lub też jeśli wypełnią uczynki miłosierdzia poprzez ofiarowanie Bogu cierpień i niedogodności swego życia.

Aby ten dostęp do łaski Bożej, udzielanej władzą kluczy Kościoła, stawał się łatwiejszy ze względu na miłosierdzie duszpasterskie, niniejsza Penitencjaria gorąco prosi, aby wszyscy kapłani posiadający odpowiednie uprawnienia, oddali się z gorliwością i wielkodusznością celebracji Sakramentu Pokuty i udzielali Komunii Świętej chorym.

Niemniej, jeśli chodzi o warunki duchowe dla uzyskania odpustu zupełnego, nadal obowiązują wcześniej wydane wskazania zawarte w „Nocie odnośnie sakramentu pojednania w obecnej sytuacji pandemii”.

Wreszcie, ponieważ dusze czyścowe wspierane są wstawiennictwem wiernych, szczególnie zaś miłą Bogu ofiarą ołtarza (por. Sob. Tryd. Sesja XXV, Dekret o czyśćcu), gorąco zaleca się wszystkim kapłanom trzykrotne odprawianie Mszy św. w dniu Wspomnienia wszystkich wiernych zmarłych, zgodnie z Konstytucją Apostolską „Incruentum Altaris”, wydaną przez czcigodnej pamięci papieża Benedykta XV w dn. 10 sierpnia 1915 roku.

Niniejszy dekret jest ważny przez cały listopad. Bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.

W Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, 22 października 2020 roku, we wspomnienie św. Jana Pawła II.

Mauro Kard. Piacenza
Penitencjarz Większy

Ks. prał. Krzysztof Nykiel
Regens

ODPUST ZUPEŁNY

W związku z 100 leciem naszej parafii i 30 leciem poświecenia naszego kościoła które będziemy przeżywać w przyszłym roku Penitencjaria Apostolska przychyliła się do prośby i udzieliła wszystkim Parafianom i Gościom nawiedzającym nasz kościół i spełniającym warunki odpustu możliwość zyskania odpust zupełny. Odpust można zyskać od 27.10.2021 do 30.10.2022 roku. Zachęcamy Wszystkich do skorzystania z tej okazji.

Piknik Szkolno – Parafialny

Szkoła Podstawowa im. T. Kościuszki w Kobiernicach wraz z Parafią św. Urbana w Kobiernicach zorganizowała szkolno – parafialny V PIKNIK RODZINNY pod hasłem „W RODZINIE SIŁA”, który odbył się w sobotę, 16.10.21r. w godz. 14:00 – 18:00 przed Dworkiem w Kobiernicach.
Otwarcia pikniku dokonali przedstawiciele organizatorów, dyrektor szkoły, Pani Barbara Białkowska oraz ksiądz proboszcz, Jan Franc, przecinając już tradycyjnie wstęgę.
Celem pikniku było przede wszystkim aktywne spędzenie czasu w rodzinnym gronie oraz wspaniała zabawa dzieci, liczne gry, konkursy, zabawy.

ZAPOWIADANE ATRAKCJE dmuchany plac zabaw, a w nim: byk rodeo, gigantyczne piłkarzyki, kule śmiechu, malowanie twarzy, warsztaty plastyczne; stoisko miodowe, stoisko gier bez prądu.

Lokalna straż pożarna dała pokaz strażacki.
NAGRODY, NAGRODY, ACH NAGRODY!
TO BYŁO TO, CO DAWAŁO UŚMIECH, ZOBACZCIE SAMI W PONIŻSZEJ GALERII.
I oczywiście można było najeść się do woli, lub jak kto woli posmakować wszystkiego po trochu, ponieważ był pyszny poczęstunek: domowe ciasta, kiełbaska z grilla, duszonki, grochówka wojskowa.
O godzinie 15-ej udaliśmy się na boisko szkole, gdzie wspólnie przekazaliśmy motto pikniku w górę. Na boisku był narysowany sprejem napis „W rodzinie siła”. Naszym zadaniem było cały ten napis wypełnić ludźmi, ustawialiśmy się jeden obok drugiego, tak aby żadna literka nie pozostała pusta. Naszą jedność sfilmował, sfotografował dron. I najważniejsze żadna literka nie była pusta, to dzięki Wam Uczniom, Rodzicom, Mieszkańcom Kobiernic i oczywiście Nauczycielom.
Było nas bardzo, bardzo dużo, pokazaliśmy, że jesteśmy w tym dniu razem.
DZIĘKUJEMY WSZYSTKIM, KTÓRZY W JAKIKOLWIEK SPOSÓB POMAGALI W ORGANIZACJI PIKNIKU!!!
DZIĘKUJEMY SPONSOROM, NIE SPODZIEWALIŚMY SIĘ TAKIEJ OFIARNOŚCI Z WASZEJ STRONY, TYM PODZIĘKOWANIA WIĘKSZE!!!
WSZYSTKIE PIENIĄDZE, KTÓRE ZEBRALIŚMY PRZEKAZANE ZOSTANĄ NA POTRZEBY PAŃSTWA DZIECI. DZIĘKUJEMY!!!
Zapraszamy serdecznie za… rok…

Galeria zdjęć dostępna tutaj: https://parafia-kobiernice.pl/galerie/piknik-szkolno-parafialny-2021/

W radości z Bogiem DNI EWANGELIZACJI W NASZEJ PARAFII (24-25.07.2021r.)


– Gdy walczyłam o trzeźwość męża, świadectwo usłyszane w trakcie ewangelizacji dodawało mi sił – mówi Kasia ze Stryszowa (woj. małopolskie), która 4 lata temu przyjęła w swym domu ewangelizatorów podczas Dni Ewangelizacji w parafii św. Jana Kantego.
Kasia wraz z mężem chodziła już wtedy na spotkania Wspólnoty „Galilea”. W tamtym czasie nie widzieli jednak problemu w swoim małżeństwie. Kasia opowiada: – W trakcie wizyty ewangelizatorów najbardziej dotknęło mnie świadectwo opowiedziane przez małżeństwo, o tym, jak przeżywali kryzys i ich relację uratował Pan Bóg. Jakiś czas później zauważyliśmy, że w naszym związku jest coś nie tak… Stanęliśmy w prawdzie i musieliśmy poddać się terapii. Usłyszane świadectwo dodawało mi sił, gdy walczyłam o trzeźwość męża – przyznaje Katarzyna.
Dzień ewangelizacji wspomina następująco: – Najbardziej wyjątkowy był moment oddania życia Panu Jezusowi, zawierzenie Jemu naszego domu, małżeństwa i życia. W domu, gdzie jeszcze niedawno odbywały się imprezy zakrapiane alkoholem… Dzisiaj Kasia wraz z mężem są szczęśliwym małżeństwem. Wspólnie dają świadectwo wiary i trzeźwości.
„Oto stoję u drzwi…”
W dn. 24-25 lipca br. w naszej parafii odbędą się Dni Ewangelizacji, które poprowadzi o. Krzysztof Czerwionka, zmartwychwstaniec ze Stryszawy-Siwcówki, wraz ze Wspólnotą Chrystusa Zmartwychwstałego „Galilea” i osobami z wielu parafii naszego kraju. W sobotę (24-go), ewangelizatorzy (katolicy świeccy i duchowni) zapukają do naszych drzwi, aby podzielić się doświadczeniem życia z Bogiem i wspólnie pomodlić się w naszych intencjach. Podczas porannego Nabożeństwa rozesłania w naszym kościele otrzymają błogosławieństwo oraz specjalne identyfikatory z pieczątką parafii i podpisem ks. Proboszcza Jana, aby każdy kto ich będzie przyjmował był pewien, że są to te osoby wysłane z kościoła. Przychodzą do nas nie po to by zbierać jakieś datki ale dzielić się radością wiary. Możemy ich przyjąć zgodnie z powiedzeniem „gość w dom, Bóg w dom” by porozmawiać, pomodlić się a może też poczęstować. Dlaczego warto otworzyć drzwi i spotkać się z innymi katolikami ? – Cała wizyta pozostała w mojej pamięci, mimo że było to jakiś czas temu, i nadal pracuje we mnie – mówi Szczepan z parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Rabce-Zdroju. – Podobała mi się otwartość ewangelizatorów i dzielenie się swoim świadectwem w wierze. Najbardziej dotknęło mnie wtedy wewnętrzne przynaglenie, żeby wielbić Boga i staram się więc wprowadzać to w życie. Z kolei Danuta z Krakowa z parafii św. Judy Tadeusza, mówi: – Wspólnie z ewangelizatorami zjedliśmy kolację, i wtedy do naszej rozmowy (zresztą bardzo miłej, pełnej radości, że spotkało się kogoś, z kim można porozmawiać o sprawach wiary), dołączyły nasze córki. Zapamiętałam wspólną modlitwę, dlatego od tamtej pory wprowadziliśmy zasadę, że w niedzielę modlimy się całą rodziną przed śniadaniem.

Spotkanie ze świadkiem wiary
W sobotę wieczorem na zakończenie pierwszego dnia ewangelizacji o godz. 18-tej odbędzie się Eucharystia z modlitwą o uzdrowienie. Po Mszy św. chętni będą mogli przyjąć na nocleg ewangelizatorów, którzy w naszej parafii pozostaną do niedzieli. Zgodnie ze słowami Pana Jezusa z Ewangelii, nie będą mieć oni ze sobą nic oprócz Pisma Świętego. Zaproszenie w gościnę nie jest obowiązkowe, jednak może zaowocować nowymi relacjami i niepowtarzalnym doświadczeniem spotkania. Stanisława z Baczyna wspomina: – Wieczorem, po Eucharystii jedna pani zapytała, czy może u mnie przenocować. Za chwilę pojawiły się następne osoby. Z radością wraz z mężem przyjęliśmy je. Rozmawialiśmy tak długo, że myśleliśmy, że nie pójdziemy spać. To był to dla mnie wyjątkowy, pełen radości dzień i Boże błogosławieństwo.
Dni Ewangelizacji będą miały kontynuację zarówno w postaci regularnych, spotkań biblijno-modlitewnych, jak i kursu „Alfa”, który potrwa 10 tygodni.
Ks. Zbigniew Kaleciak (dziś proboszcz parafii Matki Bożej Pocieszenia w Budzowie, kilka lat temu pełniący tę posługę w Stryszowie, zorganizował w parafii ewangelizację od drzwi do drzwi), w wywiadzie dla Tygodnika Katolickiego „Niedziela” powiedział: – Żyjemy dziś w świecie, w którym wiele rodzin jest słabych, rozbitych. Najbardziej relacje rozbija negatywny wpływ mediów i przymusowa emigracja. Jest tak, że człowiek w kościele słyszy jedno, potem wraca do domu i zaczyna żyć w zupełnie innej rzeczywistości. Wspólnota ma za zadanie zjednoczyć ludzi, żeby doświadczali tego, o czym słyszą w kościele. Ks. Kaleciak jest przekonany, że do serca najbardziej przemawia świadectwo osób w podobnej sytuacji. Wyjaśnia: – To buduje wiarę. W wierze najważniejsze są rozum i wola, to prawda. Ale uczucia, choć nie najważniejsze, też są istotne. Czym np. byłoby małżeństwo bez uczuć? Tak samo jest w wierze. Uczucia powodują, że człowiek głębiej przeżywa prawdy wiary. Staje się świadkiem, a jeśli staje się świadkiem, przyciąga do Jezusa i Kościoła innych*.
Kasia ze Stryszowa potwierdza: – Nasi goście opowiadali swoje świadectwa, które utwierdziły mnie w tym, że wybrałam właściwą drogę, że chcę żyć w radości z Bogiem, ponieważ On wyrwał mnie ze starego życia, aby dać mi nowe, i pragnie, żebym przyprowadzała do Niego innych.
W niedzielę natomiast Wspólnota „Galilea” będzie ewangelizowała podczas Mszy św.
Nie bójmy się otworzyć naszych domów, a szczególnie serc, aby usłyszeć i przyjąć to, co ewangelizatorzy będą chcieli nam w tych dniach przekazać.

*Wypowiedzi ks. Z. Kaleciaka cyt. za http://niedziela.pl/artykul/130862/nd/Bez-swieckich-daleko-nie-zajde, Tygodnik Katolicki „Niedziela”, nr 20/2017.

NABOŻEŃSTWA MAJOWE

Nabożeństwa majowe w naszym kościele parafialnym w niedziele i święta o godz. 17.30, natomiast w dni powszednie o 18.00. Wszystkich bardzo serdecznie zapraszamy do udziału

Litania Loretańska do Najświętszej Maryi Panny

Litania z nowymi wezwaniami

Kyrie, eleison. Christe eleison. Kyrie eleison.

Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.

Synu, Odkupicielu świata, Boże,

Duchu Święty, Boże,

Święta Trójco, Jedyny Boże,

Święta Maryjo, módl się za nami.

Święta Boża Rodzicielko,

Święta Panno nad pannami,

Matko Chrystusowa,

Matko Kościoła,

Matko miłosierdzia,

Matko łaski Bożej,

Matko nadziei,

Matko nieskalana,

Matko najczystsza,

Matko dziewicza,

Matko nienaruszona,

Matko najmilsza,

Matko przedziwna,

Matko dobrej rady,

Matko Stworzyciela,

Matko Zbawiciela,

Panno roztropna,

Panno czcigodna,

Panno wsławiona,

Panno można,

Panno łaskawa,

Panno wierna,

Zwierciadło sprawiedliwości,

Stolico mądrości,

Przyczyno naszej radości,

Przybytku Ducha Świętego,

Przybytku chwalebny,

Przybytku sławny pobożności,

Różo duchowna,

Wieżo Dawidowa,

Wieżo z kości słoniowej,

Domie złoty,

Arko przymierza,

Bramo niebieska,

Gwiazdo zaranna,

Uzdrowienie chorych,

Ucieczko grzesznych,

Pociecho migrantów,

Pocieszycielko strapionych,

Wspomożenie wiernych,

Królowo Aniołów,

Królowo Patriarchów,

Królowo Proroków,

Królowo Apostołów,

Królowo Męczenników,

Królowo Wyznawców,

Królowo Dziewic,

Królowo wszystkich Świętych,

Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta,

Królowo wniebowzięta,

Królowo różańca świętego,

Królowo rodzin,

Królowo pokoju,

Królowo Polski,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

NIEDZIELA MIŁOSIERDZIA

W Niedzielę Bożego Miłosierdzia 11.04.2021

o 15.00 Koronka do Bożego Miłosierdzia a po niej Msza św.

Życzenia

Weselcie się już, zastępy Aniołów, w niebie:

weselcie się, słudzy Boga.

Niechaj zabrzmią dzwony głoszące zbawienie,

gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo!

Raduj się, ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem,

a oświecona jasnością Króla wieków,

poczuj, że wolna jesteś od mroku, co świat okrywa!

W ten czas Świąt Wielkanocnych naznaczonych światową epidemią, życzymy Wam przede wszystkim nadziei.

Chrystus pokonał śmierć, pokonał grzech i wszelkie zło. Taka jest nasza wiara, która pomoże nam przetrwać to doświadczenie. Niech także ożywi naszą miłość do wszystkich, którzy cierpią i da nam siły, by wyjść do nich z otwartymi sercami. Niech Pan obdarzy nas wszystkich prawdziwym pokojem.